pomnik a z tych schodów sięgam wprostdo domostw do legowisk bladychstworzeń w które ktoś upycha szumbłękit krzywych przecedzonychzręcznie niusuf paderewskichłód sunie dreszczem po mejskórze kiedy nocą wcieram auręon podciąga trzeźwo nić studziwizje i pozwala czuć podłożejak kobieta jak przytomny strun jej stróż czczęfakturę martwych stopniprzez ułamek drogipóźniej głód zdobywaprzestrzeń kapiez pióra żrący tusz

Read more →